Infinite Illumination
Infinite Illumination is een zwaar afscheid. Op dit laatste album keert Spirit Adrift terug naar de trage doom die de band mede heeft gevormd. Nate Garrett geeft de songs genoeg gevoel om het afscheid te laten tellen. Veel uitleg is niet nodig zodra in het openingsnummer de gitaren gaan klinken.
Het titelnummer begint akoestisch voordat de volledige band het gewicht toevoegt. Door het tempo krijgen de riffs tijd om te landen. De melodieën dragen een duidelijk verdriet. Garrett heeft altijd geweten wat een goede gitaarharmonie kan doen. Hier nemen die harmonieën een groot deel van de emotie voor hun rekening.
You Will Never Hold the Key is nog zo'n sterk voorbeeld. Het spel is goed te volgen, maar veranderingen in de gitaarpartijen houden de song in beweging. Spirit Adrift verstopt geen mager idee achter een ingewikkeld arrangement. Het gaat om hoe goed de onderdelen passen en hoeveel gevoel de band eruit haalt.
Het trage tempo past niet bij elke stemming. Verschillende songs blijven in een vergelijkbaar donker gebied en de eerste helft kan wat gesloten aanvoelen. Wie een reeks opgewekte, directe heavy-metalmeezingers verwacht, moet omschakelen. Dit materiaal vraagt om aandachtiger luisteren.
White Death brengt extra beweging. I Am Sustained zorgt voor een van de duidelijkste oplevingen. De gitaarharmonieën zijn uitstekend. Een gastsolo van James Murphy voegt een andere expressieve stem toe zonder het nummer van zijn doel af te brengen.
Where Once There Was an Ocean is een passende afsluiter. De geleidelijke opening leidt naar stevige riffs. Wisselingen in de gitaarklank houden het lange arrangement in vorm. Het klinkt doordacht en geeft het einde ruimte om zelf gewicht te krijgen.
Er zit veel verdriet in Infinite Illumination, maar ook vastberadenheid in het spel. De productie laat genoeg menselijke details staan om dat te horen. Spirit Adrift sluit af met een plaat waarop goede songs en gevoel boven spektakel gaan. Dat is een mooie manier om afscheid te nemen.
