Burn It Down
De kracht van Burn It Down zit ook in de ruimte die de muzikanten elkaar geven. The Dead Daisies laat riffs landen, drums stevig raken en John Corabi de melodie ruw maken. Het levert sterke klassieke hardrock met een nuttige bluesinvloed op. De beste songs hebben meer karakter dan de bekende referenties van de band doen vermoeden.
Resurrected opent doeltreffend. Het ritme staat stevig en het arrangement bouwt dramatischer op zonder de fysieke beweging te verliezen. Het titelnummer is trager en bluesachtiger. Corabi kan zijn stem uitrekken in plaats van alleen het refrein kracht bij te zetten. Doug Aldrich speelt daar expressief. Zijn leads zijn een tweede stem, geen verplicht solo-onderdeel.
Vooral de latere reeks is sterk. Set Me Free maakt een grote, beschouwende ruimte en krijgt genoeg gewicht om tussen de harde songs te passen. Dead and Gone herstelt de bravoure met een scherpe riff. Can't Take It with You is gejaagder en Leave Me Alone eindigt met een stevige duw. De wisselende energie ordent de plaat beter dan één lange demonstratie van kracht had gedaan.
Sommige refreinen hebben nog minder karakter dan het spel eronder. De Rolling Stones-cover Bitch past goed bij het geluid, maar laat ook horen hoeveel eigenheid een eenvoudige riff en melodie kunnen hebben. Niet elk eigen nummer haalt dat niveau. Toch zijn er genoeg sterke momenten voor een bevredigende hele reeks. De kunde telt vooral als ze een song laat ademen, zoals in het titelnummer en Set Me Free. Daardoor krijgt het zware materiaal tegenwicht en wordt het meer dan goed uitgevoerde rockgebaren.
