Radiance
Radiance geeft The Dead Daisies een stevig hardrockgeluid. Dikke riffs en een vaste ritmesectie staan rond Glenn Hughes' expressieve stem. De uitvoering is zelfverzekerd. Blues- en funkaccenten geven de bekende stijl goede beweging. De songs zijn minder constant onderscheidend dan het geluid. Sommige maken daardoor meer indruk tijdens het spelen dan dat ze blijven hangen.
Face Your Fear opent met een sterke bluesgitaarfiguur en een zware ritmische basis. De fysieke aantrekkingskracht is meteen duidelijk. Het refrein blijft alleen minder hangen dan de riff. Hypnotize Yourself is dynamischer. Hughes helpt de song meer te bieden dan het gewicht van de begeleiding.
Shine On werkt bijzonder goed. Het hogere tempo, de sterke zanglijnen en goed geplaatste gitaarsolo's geven de uitvoering vaart. De solo's versterken de songs zonder ze te overheersen.
Het titelnummer neemt een langzamere route. De afgemeten groove geeft Doug Aldrichs gitaarwerk een stevige omgeving. De bluesachtige solo brengt een goede intensiteitswisseling. De band laat horen hoeveel er mogelijk is zonder alleen sneller te spelen.
Courageous en Kiss the Sun passen bijzonder goed bij Hughes' stem. Het eerste voegt lichte funk aan het zware geluid toe. Het tweede geeft de groove opnieuw een sterke gitaarvorm. Zijn hoge register geeft de refreinen karakter, terwijl de overige muzikanten belangrijk blijven.
Verschillende songs op middentempo zitten wel dicht bij elkaar. De krachtige, heldere productie kan niet ieder refrein evenveel blijvende aantrekkingskracht geven.
Roll On eindigt zachter. De ballad biedt zang en gitaar een andere ruimte. Het is een goede uitvoering, al had een steviger laatste zetje misschien beter bij de plaat gepast. Radiance blijft fijne hardrock. Vooral het spel en de beste riffs dragen het album; de songs halen niet overal hetzelfde niveau.
