Holy Ground
Glenn Hughes geeft Holy Ground een duidelijk middelpunt. Zijn stem kan hoog boven de gitaren uitstijgen zonder het soulkarakter kwijt te raken. Zijn basspel geeft de ritmes ook iets eigens. The Dead Daisies benut dat goed. De brede hardrockriffs blijven de basis, maar de uitvoeringen worden persoonlijker wanneer melodie en groove zo dicht bij één muzikant liggen.
Het titelnummer zet de omvang meteen neer. De grote riff en zanglijn zijn direct. Hughes laat het refrein expressief klinken, niet alleen luid. Like No Other (Bassline) is speelser. De funkbeweging geeft Doug Aldrich ruimte om met zijn gitaar door het ritme heen te snijden. Het werkt doordat de muzikanten op elkaar lijken te reageren. De drums van Deen Castronovo geven ook Come Alive een sterke entree voordat de gitaar overneemt.
My Fate biedt een zwaarder contrast en laat Hughes daarna terugkeren naar een bedachtzamere melodie. Dat is een kwaliteit van de plaat: een krachtige opening hoeft niet elk volgend deel even groot te maken. Chosen and Justified is een conventionelere meezinger. Saving Grace benut een directe, stuwende aanval. De cover van Humble Pies 30 Days in the Hole past natuurlijk door de combinatie van soulzang en ritmisch gewicht.
De plaat gebruikt wel een beperkt aantal gebaren. Hughes is zo aanwezig dat het soms meer als zijn project dan als een evenwichtige bandplaat voelt. Dat beperkt pas wanneer de songs voorspelbaar worden. De lange afsluiter Far Away vermijdt dat. Strijkers en akoestische gitaar openen voordat een sterke Aldrich-solo volgt. Het geeft het einde een breder perspectief. Holy Ground slaagt door de relatie tussen een eigenzinnige zanger en muzikanten die hem goed ondersteunen. In de beste grooves voelt die samenwerking volledig op haar gemak.
