Light 'Em Up
De terugkeer van John Corabi geeft The Dead Daisies veel om mee te werken op Light 'Em Up. Zijn rauwe, bluesachtige stem past goed bij de directe hardrock van de band. De songs geven hem ruimte, met de gitaar van Doug Aldrich dichtbij en een ritmesectie die alles in beweging houdt.
Het titelnummer introduceert dat sterk. Het heeft een grote riff, een direct refrein en geen behoefte om het arrangement ingewikkelder te maken dan nodig. Times Are Changing gaat op vergelijkbare wijze verder. Deze songs zijn snel te begrijpen en laten de uitvoering veel van het werk doen.
I Wanna Be Your Bitch maakt de houding bijzonder duidelijk. Achter de titel schuilt geen ingewikkelde metafoor. Het aanstekelijke refrein en het stevige ritme zorgen dat de song meer is dan alleen een gebaar. Corabi voelt zich op zijn gemak en geeft de tekst karakter, in plaats van alleen de hardste noot te zoeken.
Aldrich blijft een belangrijke reden om te luisteren. Zijn leadpartijen voegen energie toe zonder de songs van hun hoofdidee af te leiden. David Lowy's slaggitaar geeft de riffs vorm. Michael Devin en Tommy Clufetos leggen er een stevige basis onder. Hun ervaring is duidelijk, maar de plaat werkt vooral doordat ze samen hetzelfde doel nastreven.
Way Back Home is een van de melodieuzere momenten. De stem krijgt een andere omgeving en het harde materiaal wordt zo niet de enige uitdrukkingsvorm. Afsluiter Take My Soul maakt ook indruk met de combinatie van bluesgevoel en een helder refrein.
De songs blijven dicht bij bekende hardrock. Grote verrassingen in teksten of structuren zijn er niet. Dat kan het bereik buiten de bestaande liefhebbers beperken. De band lijkt goed te begrijpen voor welk publiek hij speelt.
Light 'Em Up levert de energie die de titel belooft. De riffs zijn goed, de uitvoering is doelgericht en Corabi geeft de plaat met zijn terugkeer een welkome persoonlijkheid. Soms is dat precies genoeg.
