Jar of Flies
De gitaren zachter zetten maakt Alice in Chains niet veel vrolijker. Dat bewijst Jar of Flies al snel. Deze EP met zeven nummers geeft de donkere kant van de band een rustigere omgeving. Stemmen, bas en kleine arrangementdetails doen hier werk dat vervormde gitaren anders kunnen verbergen.
Rotten Apple opent geduldig met een baslijn die je aandacht trekt voordat de zang begint. Jerry Cantrells gitaar kleurt de ruimte eromheen in en laat veel plek over voor Layne Staley. Het nummer krijgt de tijd om zijn sfeer te vinden, terwijl de partijen zacht onder de zang blijven bewegen. Het laat bijzonder goed horen hoeveel gewicht deze band zonder zware riff kan maken.
Nutshell is directer en nog kwetsbaarder. Het arrangement biedt Staley weinig om zich achter te verschuilen. Zijn voordracht maakt juist die eenvoud noodzakelijk. Cantrells gitaar wedijvert niet met de zang, maar antwoordt erop. Zo krijgt wat tussen de woorden blijft hangen nog een andere uitdrukking.
I Stay Away voegt strijkers en meer drama toe. No Excuses is het directste nummer. Sean Kinneys drums geven het een eigen beweging en de samenzang maakt het refrein bijna uitnodigend. Bijna, want het gevoel blijft ingewikkeld. Daardoor klinkt de lichtere toon niet als een plotselinge verandering van persoonlijkheid.
Er is ook ruimte voor kleinere uitstapjes. Op Whale & Wasp dragen de instrumenten zelf het gevoel. Don't Follow beweegt meer richting country. Afsluiter Swing on This brengt een losser, jazzachtiger ritme. Na het kwetsbaardere materiaal kan dat vreemd voelen, maar het toont ook een band die een idee naar een onverwachte plek durft te volgen.
Met iets meer dan een halfuur voelt Jar of Flies als een volledig werk. De zeven songs doen genoeg verschillende dingen; langer maken zou weinig toevoegen. De rustigere vorm legt de kwaliteit van de composities en de wisselwerking tussen Staley en Cantrell bloot. Hier hoor je uitstekend wat er achter de zware reputatie van Alice in Chains schuilgaat.
