Nightmare
Nightmare beweegt tussen theatrale heavy metal en opener rouw. Avenged Sevenfold nam het album na de dood van drummer Jimmy Sullivan op, met Mike Portnoy achter het drumstel. Dat hoor je in het emotionele gewicht van de zang. Tegelijk blijven de uitgebreide gitaren en dramatische contrasten herkenbaar.
Het titelnummer begint bewust onheilspellend voordat het zelfverzekerd en strak aanvalt. Het refrein is botter dan de muziek eromheen, maar het gitaarwerk geeft veel beweging. Welcome to the Family overtuigt als geheel directer. Een sterke melodie past in een krachtig arrangement zonder dezelfde theatrale aanloop.
Buried Alive verbindt terughoudendheid en zwaarte bijzonder goed. Het zachte begin geeft de melodie een duidelijk gevoel voordat de gitaren harder worden. De aanval groeit uit die spanning en betekent zo meer dan volume. Natural Born Killer gaat sneller, met Portnoys precieze spel dat de intensiteit helder houdt.
Het rustige materiaal overtuigt minder gelijkmatig. So Far Away is direct op een manier die bij het onderwerp past. Delen van Victim gebruiken bekende powerballad-gebaren zonder een even eigen melodisch idee. Verschillende beschouwende songs in de tweede helft verminderen bovendien het onderlinge contrast. Hun emotionele belang is duidelijk, maar muzikaal verschillen ze soms weinig.
Fiction verontrust meer. De piano en bewaarde zang van Sullivan geven een open karakter dat grote arrangementen niet kunnen evenaren. De ruwe kanten horen bijzonder bij deze plaat. Save Me sluit vervolgens veel breder af, met gitaardetails, wisselende ritmes en een sterk melodisch einde in één lange vorm.
Nightmare werkt vooral wanneer emotie het arrangement zelf verandert. Buried Alive, Fiction en Save Me doen dat elk anders en maken de rouw muzikaal concreet. Een deel eromheen is conventioneler. De beste songs geven de plaat wel een karakter dat de ongelijke vaart overleeft.
