Design Your Universe
De gitaren krijgen op Design Your Universe een grotere rol, zonder dat Epica zijn symfonische karakter verliest. De plaat uit 2009 klinkt zwaar en beweeglijk: riffs veranderen van richting, de drums houden zich druk bezig en de koren trekken het geluid verder open. Simone Simons blijft daarin het belangrijkste herkenningspunt. Haar zang geeft de ingewikkelde arrangementen een melodische lijn die goed te volgen is.
De extra aandacht voor het gitaarwerk levert veel op. De riffs hebben meer te vertellen dan alleen een zwaar fundament neerleggen en de solo's voegen echt iets toe. Daardoor krijgen de nummers ook buiten hun grote refreinen meer karakter. De combinatie van metal en orkest voelt zorgvuldig uitgewerkt, met overgangen die de muziek verder helpen in plaats van alleen een nieuw effect te introduceren.
Unleashed laat de heldere zang mooi uitkomen tussen de stevige begeleiding en de koren. In Kingdom of Heaven krijgt de band vervolgens veel meer tijd om zijn ideeën uit te werken. Rustige zangpassages, zware riffs en symfonische ontwikkelingen volgen elkaar op zonder dat het stuk zijn richting verliest. De lengte is hier een kans om verschillende kanten van de compositie te laten spreken.
Ook de rust heeft een functie. Tides of Time en White Waters verlagen de druk en tonen een zachtere kant van Simons. Die momenten maken duidelijk dat de muziek geen voortdurend orkestaal hoogtepunt nodig heeft. Soms trekt een eenvoudige begeleiding de aandacht juist beter naar de melodie. De titeltrack bouwt later vanuit een donkere opening opnieuw naar een stevigere aanpak.
De grunts passen niet overal even vanzelfsprekend naast de heldere zang, en de hoeveelheid details vraagt aandacht. Daar staat een band tegenover die zijn mogelijkheden hoorbaar beter benut. Design Your Universe biedt sterke melodieën, avontuurlijker gitaarwerk en lange nummers die hun omvang daadwerkelijk gebruiken. Het is een overtuigende stap vooruit voor wie symfonische metal graag met een stevige muzikale basis hoort.
