Elegy
Elegy laat Shadow of Intent langer nadenken over de aanloop naar zijn zwaarste momenten. De symfonische klanken krijgen veel ruimte en de nummers zoeken vaker een tragere, donkerdere beweging. De band houdt zijn technische gitaren en diepe zang stevig in beeld, maar maakt de route naar de uitbarstingen uitgebreider.
Farewell is een overtuigende opening. De orkestrale opbouw krijgt tijd voordat de snelle gitaren en harde stem naar voren komen. Het grote geluid werkt omdat de melodieuze laag de aanval ondersteunt. De partijen voelen als onderdelen van hetzelfde nummer, in plaats van twee werelden die elkaar alleen afwisselen.
In Saurian King zorgen de tempowisselingen voor meer beweging. Melodieuze gitaarlijnen krijgen gezelschap van zware grooves, terwijl de achtergrond de sfeer breed houdt. The Coming Fire zet die combinatie voort met duidelijke verschillen in intensiteit. De eerste nummers laten horen hoe doeltreffend de band spanning kan opbouwen zonder iedere passage even vol te maken.
Later wordt de balans minder trefzeker. De rustigere stukken geven de stem een ander karakter, maar halen ook vaart uit het geheel. Het instrumentale Reconquest maakt vlak voor de driedelige afsluiting weinig nieuwe indruk. Daardoor moet het slot meer werk doen om de aandacht opnieuw volledig bij de muziek te krijgen.
Met ongeveer een uur aan materiaal had een strengere selectie geholpen. Sommige ideeën krijgen meer tijd dan hun ontwikkeling nodig heeft. Toch is Elegy een sterke plaat wanneer de band zijn symfonische en harde kanten goed op elkaar laat aansluiten. De gitaarpartijen zijn zorgvuldig gespeeld en de zang heeft genoeg bereik om de verschillende soorten zwaarte te verbinden. Shadow of Intent breidt zijn geluid geloofwaardig uit, al is de extra omvang niet overal een voordeel. De uitstekende opening laat het duidelijkst horen hoe overtuigend die ambitie kan uitpakken.
