This Is Exile
This Is Exile klinkt onmiddellijk zwaar, maar wordt interessanter wanneer Whitechapel zijn gitaren meer laat doen dan alleen de hardste momenten ondersteunen. De band bewaart de lage zang en de stevige ritmes van deathcore, terwijl melodie en een vrijere opbouw de nummers meer ruimte geven.
Father of Lies begint met veel beweging in het gitaarwerk en een ritmesectie die daar stevig op aansluit. De diepe stem van Phil Bozeman geeft het geheel extra gewicht. De productie klinkt vol en maakt duidelijk hoe de verschillende gitaren elkaar kunnen aanvullen. Het harde geluid heeft daardoor meer inhoud dan één grote laag lage akkoorden.
Het titelnummer houdt de vertraagde, zwaar aangezette passages nadrukkelijk in beeld, maar vindt later ook ruimte voor een herkenbare melodieuze verandering. De afwisseling maakt de aanval sterker. De band hoeft zijn stijl niet te verlaten om toch iets anders met de opbouw te doen.
Het instrumentale Death Becomes Him is belangrijk voor het verloop van de plaat. De onheilspellende gitaarlijnen geven de muziek een andere kleur en halen de stem even uit het middelpunt. Later neemt Messiahbolical meer tijd om de verschillende ideeën uit te werken. Het slot voelt daardoor avontuurlijker dan een laatste opeenvolging van zware klappen.
De eerste helft maakt die ruimte niet altijd even overtuigend. Sommige stukken blijven dicht bij de vaste middelen van het genre en vallen minder op naast de interessantere latere nummers. Toch laat This Is Exile veel sterke keuzes horen. De gitaren krijgen herkenbare rollen, de drums voegen beweging toe en de zware passages worden beter onderdeel van een groter geheel. Whitechapel maakt een stevige, directe plaat die vooral groeit wanneer hij verder kijkt dan de volgende vertraagde riff. De afsluiting laat horen hoeveel mogelijkheden er binnen die aanpak nog openstaan.
