The Nothing That Is
The Nothing That Is laat Fit for an Autopsy zijn geluid verder aanscherpen zonder het opnieuw uit te vinden. De zware riffs blijven het uitgangspunt, maar krijgen steeds gezelschap van melodieën en rustigere klanken die de nummers meer ruimte geven. De plaat klinkt krachtig doordat die verschillen duidelijk worden uitgewerkt.
Hostage begint met een bijzonder directe aanval. De gitaren en drums zetten de druk meteen hoog, voordat het nummer ruimte maakt voor een helderder gezongen refrein. De overgang voelt overtuigend omdat de melodie aansluit op de zware beweging. Het is geen los toegankelijk stukje dat achteraf aan het nummer is toegevoegd.
Op Lower Purpose komt de hardere kant nadrukkelijk terug. De stevige groove en de in elkaar grijpende gitaarlijnen geven het nummer veel vaart. De zang houdt de rand ruw, terwijl de riffs herkenbaar blijven. Fit for an Autopsy gebruikt de details hier om de aanval scherper te maken, niet om hem ingewikkelder te laten lijken.
Het lange The Silver Sun sluit de plaat af met meer ruimte voor contrast. Melodieuze passages krijgen tijd om te groeien voordat de zwaardere gedeelten terugkomen. De stem en het gitaarwerk verbinden die bewegingen, waardoor het nummer als een echte afsluiting voelt. De ruimere opzet heeft een functie binnen het geheel.
Het vertrouwde geluid blijft de grens van de plaat. Wie een grote koerswijziging verwacht, krijgt vooral verdere verfijning van een bekende aanpak. Dat neemt weinig weg van de kwaliteit van de uitvoering. De productie houdt de gitaren zwaar en laat tegelijk genoeg ruimte voor de melodieën, terwijl de nummers zorgvuldig met hun intensiteit omgaan. The Nothing That Is is daardoor een consistente, goed opgebouwde deathcoreplaat. De band maakt helder dat toegankelijker schrijven en harder spelen elkaar kunnen versterken, zolang beide onderdelen hetzelfde nummer dienen.
