Pain Remains
Pain Remains zet alles groot neer: de gitaren, de drums, de zang en de symfonische lagen eromheen. Lorna Shore maakt daar toch meer van dan een wedstrijd in omvang. De melodieën houden de nummers herkenbaar en geven de harde uitbarstingen een richting die verder gaat dan alleen indruk maken.
Welcome Back, O' Sleeping Dreamer neemt tijd voor een brede opening met koorachtige klanken. Wanneer de zware instrumenten binnenkomen, blijft die rijkere laag een belangrijk deel van de muziek. De snelle drums en de scherp aangezette gitaren klinken precies, terwijl Will Ramos zijn stem tussen diepe geluiden en hoge kreten beweegt.
Into the Earth laat die extreme zang bijzonder nadrukkelijk horen. De gitaarpartijen en harde ritmes geven de stem echter voldoende muzikale omgeving om meer dan een technische demonstratie te worden. Op Apotheosis krijgen de symfonische klanken opnieuw veel ruimte, met snelle drums en zware onderbrekingen die de spanning anders verdelen.
Het laatste deel van de plaat is het meest ambitieuze. De driedelige afsluiting begint met Pain Remains I: Dancing Like Flames, waarin een rustiger voortbewegend ritme meer nadruk op de melodie legt. Daarna groeit de felheid verder en krijgt het geheel een grotere, doorlopende opbouw. De gitaarlijnen en de symfonische partijen helpen de verschillende delen bij elkaar te houden.
Die ruime aanpak vraagt aandacht. De plaat duurt meer dan een uur en zet haar middelen vaak tegelijk krachtig in. Wie liever veel lege ruimte tussen de noten heeft, kan de aanhoudende druk te veel vinden. Toch blijft Pain Remains bijzonder overtuigend doordat de band zijn omvang aan sterke melodieën koppelt. De lange afsluiting geeft het album een duidelijke bestemming en maakt het verschil tussen groot klinken en groot opbouwen. Lorna Shore houdt zijn extreme basis vast, maar vindt daarbinnen genoeg ruimte voor herkenning en emotionele spanning.
