Oh What the Future Holds
Oh What the Future Holds maakt zijn zwaarste momenten sterker door er zorgvuldig naartoe te werken. Fit for an Autopsy combineert lage gitaren en harde drums met ruimere klanken en een stem die meer kan dan alleen dreigen. De nummers hebben duidelijke melodieën, maar bewaren steeds genoeg kracht om hun harde basis geloofwaardig te houden.
Far from Heaven is daar een sterk voorbeeld van. De ruime opening en de beheerste zang geven de muziek tijd voordat de gitaren en het ritme harder ingrijpen. Het contrast voelt als een onderdeel van het nummer, in plaats van een rustige aanloop die alleen moet wachten op de echte muziek.
Pandora kiest voor een directere aanval. Snelle, melodieuze gitaarlijnen houden het nummer in beweging, terwijl de zang de spanning verder opvoert. Een rustiger klinkende solo en een bijzonder zwaar aangezet gedeelte krijgen ieder hun plaats. De band laat horen hoe die onderdelen elkaar kunnen versterken wanneer de timing klopt.
De plaat blijft daarbij niet in één soort hardheid hangen. A Higher Level of Hate geeft de drums veel nadruk en trekt het geluid strakker en zwaarder. Het lange The Man That I Was Not kiest juist voor een afsluiting waarin melodie en felheid meer ruimte krijgen om elkaar af te wisselen. De verschillende stemkleuren helpen de grotere vorm bijeen te houden.
De vertrouwde stijlelementen blijven hoorbaar. Wie weinig heeft met zware, vertraagde gitaarpatronen en diep aangezette zang zal door deze plaat niet plotseling van smaak veranderen. Toch geeft de uitwerking genoeg reden om verder te luisteren. Fit for an Autopsy schrijft met veel aandacht voor beweging en contrast, zonder de directe kracht kwijt te raken. Oh What the Future Holds is daardoor een overtuigende moderne deathcoreplaat die zijn melodieuze ideeën niet als versiering gebruikt. Ze geven de harde muziek juist meer richting en karakter.
