The Cleansing
The Cleansing kiest meteen voor een harde, directe aanpak. Suicide Silence zet lage gitaren, snelle drums en vertraagde uitbarstingen dicht op elkaar. De stem van Mitch Lucker beweegt tussen hoge kreten en diepe geluiden, waardoor de aanval ook buiten het gitaarwerk van kleur verandert.
De kracht zit vooral in hoe strak die onderdelen worden uitgevoerd. De riffs hebben een duidelijke ritmische nadruk en de drums reageren met meer dan alleen snelheid. Wanneer de band terugvalt naar een lager tempo, blijft de muziek gespannen. Het verschil tussen razende passages en zwaar aangezette accenten is een belangrijk deel van het effect.
The Disease laat goed horen wat er onder die directe buitenkant gebeurt. De drums beginnen fel en veranderen vervolgens van patroon om de gitaren meer ruimte te geven. Het nummer beweegt langs verschillende riffs voordat de zwaarste passage de opbouw afrondt. Dat verloop maakt de afsluiting sterker dan wanneer dezelfde klap zonder voorbereiding zou vallen.
In In a Photograph krijgt die vertraagde zwaarte opnieuw veel nadruk. De band maakt de ritmische beweging het middelpunt, met een stem die de harde rand bewaakt. De volle productie geeft de instrumenten voldoende kracht om die aanpak geloofwaardig te houden. Het is muziek die duidelijk weet welk lichamelijk effect ze zoekt.
Tegelijk wordt het vaste recept hoorbaar. Veel nummers gebruiken verwante overgangen en de herhaalde zware onderbrekingen verliezen een deel van hun verrassing. De plaat verandert weinig aan de grenzen van deathcore. Daar staat tegenover dat Suicide Silence de gekozen middelen overtuigend beheerst. The Cleansing is scherp gespeeld en sterk in zijn directe aanval, met een veelzijdige extreme stem als belangrijk extra wapen. De beste stukken laten genoeg ontwikkeling horen om meer te bieden dan alleen de zwaarste seconden van een nummer.
