Melancholy
Melancholy geeft Shadow of Intent een bijzonder groot geluid zonder de gitaren op te offeren aan de symfonische lagen. De riffs blijven de nummers vooruit trekken, terwijl toetsen en orkestrale klanken de sfeer verdiepen. De diepe zang van Ben Duerr houdt de harde kant nadrukkelijk aanwezig.
Het titelnummer begint met piano en strijkerachtige klanken. De spanning groeit voordat de band veel harder binnenkomt. De overgang maakt meteen duidelijk hoe belangrijk de opbouw is: de rustige opening geeft de uitbarsting een bestemming, in plaats van alleen het begin wat langer te maken.
Gravesinger houdt de gitaren stevig in het middelpunt. De riffs en de melodieuze solo geven het nummer een duidelijke lijn binnen het drukke geluid. De technische partijen blijven onderdeel van de muziek, in plaats van het nummer alleen te gebruiken als aanleiding om snel te spelen.
In Underneath a Sullen Moon krijgt het koorachtige en orkestrale werk meer nadruk. De brede achtergrond versterkt de zware beweging. Het lange instrumentale The Dreaded Mystic Abyss neemt vervolgens de meeste ruimte om die verhouding verder te onderzoeken. De gitaren dragen de ontwikkeling zonder hulp van de zang en laten horen hoeveel mogelijkheden er naast de directe deathcore-aanpak liggen.
De rijkdom heeft ook een grens. Wanneer te veel onderdelen tegelijk groot willen klinken, vervagen de verschillen tussen gitaar, ritme en achtergrond. De lengte maakt zulke momenten nadrukkelijker en niet iedere zangkeuze heeft dezelfde kracht. Toch blijft de beste muziek ruim overeind. Melancholy koppelt sterke riffs aan duidelijke melodieën en geeft de grotere vormen regelmatig een overtuigende uitkomst. Shadow of Intent klinkt hier op zijn best wanneer de symfonische partijen de harde muziek helpen bewegen, zonder ieder vrij stukje ruimte op te vullen. Vooral het uitgebreide instrumentale werk laat horen hoe sterk die samenwerking kan zijn.
