The Quantum Enigma
Op The Quantum Enigma houdt Epica de gitaren stevig in beeld. De orkesten en koren zijn groot, maar de muziek blijft nadrukkelijk metal: zware riffs, drukke drums en een duidelijke afwisseling tussen heldere zang en grunts. De plaat uit 2014 verandert de koers niet volledig. De winst zit vooral in hoe overtuigend de band zijn verschillende onderdelen samenbrengt.
The Essence of Silence maakt die aanpak goed hoorbaar. Simone Simons zoekt de hoogte op, waarna de grunts en gitaren het nummer weer een zwaardere kant op trekken. Het contrast heeft een muzikale functie en geeft de overgang extra kracht. Ook Chemical Insomnia laat horen dat Simons meer te bieden heeft dan alleen een fraaie, hoge stem. Ze kan de muziek nadruk en karakter geven zonder voortdurend dezelfde manier van zingen te gebruiken.
De productie helpt de arrangementen overeind te houden. Er gebeurt veel tegelijk, maar de instrumenten behouden voldoende scherpte. De symfonische lagen vergroten de schaal zonder al het gitaarwerk af te dekken. Het resultaat is verzorgd en stevig tegelijk. Dat is belangrijk op een album waarop het geluid bij een minder heldere aanpak gemakkelijk zou dichtslibben.
Toch blijft die hoeveelheid muziek soms vermoeiend. De koren en begeleiding nemen zoveel plaats in dat de zang niet overal even goed naar voren komt. Ook herkenbare genretrucs zijn nog aanwezig. Canvas of Life biedt met zijn rustigere balladvorm daarom een prettige verandering: de melodie krijgt weer ruimte om rechtstreeks aan te komen, zonder dat er voortdurend iets groters moet volgen.
The Quantum Enigma overtuigt vooral doordat de band zijn bestaande stijl met veel inzet en aandacht uitvoert. Het album heeft genoeg zware passages om meer te zijn dan symfonisch vertoon, en genoeg melodie om de drukte toegankelijk te houden. Wie van Epica een totaal nieuwe richting verlangt, krijgt die hier niet. Wie hun combinatie scherper en krachtiger wil horen, vindt juist veel om naar terug te keren.
