Dancing in Hell
Dancing in Hell geeft de gitaren opvallend veel ruimte. Eleine gebruikt orkestrale klanken om de nummers groter te maken, maar laat de riffs de muziek voortduwen. De heldere stem van Madeleine Liljestam staat daar duidelijk boven. Rikard Ekbergs ruwe en cleane zang zorgt voor een ander soort gewicht. Die verdeling maakt de plaat directer dan veel symfonische metal.
Enemies begint meteen stevig. De productie geeft de gitaren kracht en houdt de verschillende partijen goed herkenbaar. De band heeft weinig aanloop nodig om zijn opzet duidelijk te maken. De titeltrack houdt de energie vast, waarna Ava of Death vooral met zijn sterke melodie overtuigt. De eerste drie nummers vormen een bijzonder overtuigende opening.
Verderop wordt de wisselwerking tussen de stemmen belangrijker. In All Shall Burn krijgt Ekbergs cleane zang een duidelijke plek naast Liljestam. Dat verschil maakt de muziek toegankelijker zonder de zware ondergrond op te geven. Ook de gitaarpartijen blijven hier genoeg veranderen om de aandacht vast te houden.
Memoriam laat een zachtere kant horen, met meer nadruk op de emotie in de zang. De bas helpt om de begeleiding ook daar gewicht te geven. De afsluitende symfonische versie van Die from Within maakt vervolgens duidelijk hoeveel van de muziek overeind blijft zonder dezelfde zware gitaren. Het is een nuttige andere blik op de melodieën en arrangementen.
Niet ieder nummer bereikt het niveau van de opening. Sommige emotionele momenten voelen meer zorgvuldig opgebouwd dan werkelijk aangrijpend. Toch blijft het geheel sterk door de duidelijke riffs, goede melodieën en evenwichtige productie. De orkestrale partijen krijgen ruimte zonder alles te bedekken. Dancing in Hell overtuigt vooral als een stevige metalplaat waarin de symfonische kant een actieve rol speelt. De band heeft de aankleding goed onder controle en vergeet de liedjes eronder niet.
