Crackdown
Crackdown heeft weinig nodig om zijn punt te maken. GA-20 speelt met twee gitaren en drums, en laat de lege plekken gewoon hun werk doen. Het geluid is ruw en ouderwets, maar de nummers hebben genoeg eigen karakter om meer te zijn dan een oefening in oude bluesstijlen. Het plezier zit in de ritmes, de felle gitaarpartijen en de manier waarop de band een eenvoudig idee overtuigend laat bewegen.
Fairweather Friend begint met een rafelige gitaarklank die ook in garagerock zou passen. De vaart komt vooral uit het stevige ritme. Dry Run neemt daarna meer tijd en ruimte. De galm staat duidelijk om de instrumenten heen, maar achter dat effect zit een ontspannen, wat weemoedige beweging. GA-20 maakt de muziek niet interessanter door er veel aan toe te voegen. Het verschil zit in hoe de partijen worden gespeeld.
By My Lonesome laat de rock-'n-rollkant verder naar voren komen. Het nummer is kort en beweeglijk, met een energie die geen uitgebreide introductie nodig heeft. I Let Someone In zoekt juist een kwetsbaardere stemming. De zang en de trillende gitaarklank geven het nummer een ander gewicht dan de snellere stukken.
Ook de instrumentale titeltrack krijgt genoeg ruimte. De gitaren kunnen hun eigen lijnen trekken terwijl Tim Carmans drums de spanning vasthouden. Gone For Good blijft dichter bij een herkenbare bluesvorm en laat horen hoeveel verschil een overtuigende gitaarpartij daarin kan maken.
Crackdown probeert de traditionele blues niet helemaal opnieuw uit te vinden. De aantrekkingskracht zit vooral in de uitvoering en de afwisseling binnen een kleine bezetting. De combinatie van blues, rockabilly en ruwe gitaarrock houdt de plaat levendig. GA-20 klinkt vertrouwd, maar heeft genoeg energie en gevoel voor liedjes om die vertrouwdheid aantrekkelijk te maken.
