Horehound
Horehound maakt van bluesrock iets donkers en onrustigs. The Dead Weather laat de riffs zwaar doorlopen, met drums die geregeld om de vaste beweging heen spelen. Alison Mosshart zingt fel, maar kan haar stem ook zachter en slepender inzetten. De plaat draait minder om directe refreinen dan om wat de muzikanten samen uit een ritme of een gitaaridee halen.
60 Feet Tall laat ruimte tussen de gitaar en de percussie voordat het nummer krachtig uitpakt. De rustige aanloop geeft die verandering echt effect. Juist de ruimte maakt de zware klank van de band hier sterker.
Treat Me Like Your Mother heeft juist veel directe kracht. Mosshart en Jack White zitten elkaar vocaal dicht op de huid en halen energie uit hun verschillen. I Cut Like A Buffalo laat White een diepere stem gebruiken en krijgt daardoor een ander karakter. De afwisseling werkt het best wanneer de zang meer doet dan alleen met de gitaren meegaan.
New Pony geeft het nummer van Bob Dylan een veel ruwere behandeling. De ruwe aanpak past goed bij de band. So Far From Your Weapon laat vervolgens horen dat een meeslepend ritme en Mossharts zachtere stem ook voldoende spanning kunnen oproepen. Will There Be Enough Water? brengt het album aan het einde rustiger terug naar de blues.
De losse werkwijze heeft wel een grens. Sommige stukken missen een duidelijk eigen middelpunt en het dichte geluid kan benauwend worden. Meer afwisseling had de volledige plaat sterker gemaakt. Toch hebben de beste momenten een overtuigende directheid. Horehound laat vooral horen hoe interessant deze muzikanten samen kunnen klinken wanneer hun onderlinge reacties het nummer vooruithelpen.
