Ultraglide In Black
Ultraglide In Black laat horen hoe dicht garagepunk en soul bij elkaar kunnen liggen. The Dirtbombs haalt songs uit de zwarte popmuziek van de jaren zestig en zeventig door een stevige gitaarversterker. De ritmes blijven dansbaar en Mick Collins zingt met genoeg gevoel om de melodieën herkenbaar te houden. De ruwheid vervangt de soul niet, maar geeft die een andere vorm.
De dubbele bezetting op bas en drums maakt veel verschil. Het geluid heeft een dikke, beweeglijke onderkant waarop de gitaren hard kunnen inhakken. Collins hoeft daar niet met een nette stem bovenuit te komen. Zijn schurende voordracht past bij de band en houdt tegelijk contact met de oorspronkelijke zanglijnen.
Got to Give It Up laat goed horen hoe die aanpak werkt. Het ritme blijft uitnodigend, terwijl de uitvoering nadrukkelijker en steviger klinkt. De onderbreking binnen het nummer geeft die beweging extra nadruk. Het blijft een song om op te bewegen, ook wanneer de band hem flink onder druk zet.
I'm Qualified to Satisfy You vindt eveneens een overtuigende plek tussen soul en gitaargeluid. Kung Fu en Livin' for the City passen binnen hetzelfde brede uitgangspunt zonder dat alles hetzelfde liedje wordt. The Thing zet de garagekant scherper naar voren. De selectie geeft de muzikanten voldoende verschillende bewegingen om de plaat levendig te houden.
De dikke fuzz maakt het geheel minder verfijnd dan de oorspronkelijke soulopnames. Wie juist voor die zachte afwerking komt, zal aan deze behandeling moeten wennen. Toch voelt het zelden alsof de band alleen bekende songs harder speelt. Collins geeft de zang karakter en de ritmesectie bewaart het plezier. De eigen Your Love Belongs Under a Rock sluit logisch op de covers aan. Ultraglide In Black werkt daardoor als een echte Dirtbombs-plaat, niet alleen als een verzameling goede voorbeelden.
