We Have You Surrounded
We Have You Surrounded geeft de garagerock van The Dirtbombs een onrustiger ondertoon. De ritmes blijven stevig en Mick Collins bewaart zijn ruwe soulstem, maar achter het plezier zitten zorgen over technologie en een wereld die uit elkaar dreigt te vallen. De muziek wil daar niet stil bij blijven staan. Ze reageert met vervormde gitaren, dansbare bewegingen en behoorlijk wat eigenzinnigheid.
Ever Lovin' Man houdt de directe kracht van de band goed vast. De combinatie van soulgevoel en garageaanval heeft weinig extra uitleg nodig. Ook I Hear The Sirens werkt vanuit een herkenbare, stevige basis. Wanneer de band zijn aandacht bij de song houdt, is het geluid overtuigend genoeg om zonder grote experimenten te boeien.
Wreck My Flow zoekt nadrukkelijker de dansvloer op. Een discobeat en scherpe elektronische geluiden maken de klank minder vertrouwd. Dat levert afwisseling op, al wordt de herhaalde zanglijn ook vrij stug. De stap naar een andere groove werkt beter dan iedere afzonderlijke vondst eromheen.
Sherlock Holmes geeft de band een kans om een Sparks-song naar zijn eigen bezetting te trekken. Fire In The Western World sluit met zijn zwaardere onrust goed aan op de sfeer van het album. Leopardman At C&A brengt de dreiging nog duidelijker naar voren. De verschillende invloeden passen bij Collins' brede belangstelling, zonder de identiteit van The Dirtbombs weg te drukken.
Niet iedere uitwerking verdient evenveel ruimte. Race To The Bottom duurt ruim acht minuten en verruilt veel van het songgerichte spel voor losse ruis en effecten. Die passage onderbreekt de vaart meer dan dat ze spanning toevoegt. Daardoor blijft het album wisselvallig, ondanks zijn sterke momenten. We Have You Surrounded heeft een overtuigende eigen klank en genoeg goede ideeën. Met wat meer selectie was de onrust alleen sterker overgekomen.
