GB City
GB City houdt het graag eenvoudig. Bass Drum of Death zet vervormde gitaren en harde drums rond melodieën die snel duidelijk worden. John Barretts stem klinkt scherp en soms nasaal, maar past goed in het ruwe geluid. De plaat vraagt weinig uitleg: dit is korte, directe rockmuziek die vooral door haar vaart en herkenbare gitaarpartijen werkt.
Nerve Jamming begint met harde drums en korte gitaarstoten. Die directe inzet geeft de vervormde klank een duidelijke richting.
Get Found houdt vast aan een bluesachtige gitaarfiguur. Na een korte terugval brengt een gewijzigde versie van die riff de vaart terug. Heart Attack Kid sluit aan bij de stevige protopunk van The Stooges. Dat past bij een plaat die direct raken belangrijker vindt dan een verzorgde uitvoering.
Young Pros zet de popkant nadrukkelijker naar voren. De lichte zanggeluiden en het springende ritme maken er een van de gemakkelijkst te onthouden nummers van. Spare Room kiest juist voor een trager begin dat uiteindelijk in meer gitaarlawaai uitkomt. Het contrast helpt om de felle songs niet allemaal dezelfde functie te geven.
De klank kan wel benauwd worden. De vervorming zit vrijwel overal overheen en niet iedere song houdt even sterk vast. I Could Never Be Your Man komt minder overtuigend uit die drukte naar voren. Toch maakt de korte speelduur veel goed. GB City heeft voldoende melodie om de ruwe uitvoering meer te laten zijn dan een stijlkeuze. De beste riffs zijn direct herkenbaar en de songs komen snel ter zake. Het is een energiek debuut dat zijn beperkingen meestal goed gebruikt.
