The Sonics Boom
The Sonics Boom bewaart de harde kern van deze band en laat tegelijk horen waar de aanpak minder vanzelfsprekend werkt. De beste nummers zetten eenvoudige riffs en een wilde stem zo stevig neer dat er weinig extra nodig is. Sommige andere songs kiezen voor een vriendelijkere vorm. Dat geeft afwisseling, maar haalt ook iets van de spanning weg.
Cinderella opent bijzonder sterk. Het ritme is kaal en doelgericht, de gitaar ruw en Gerry Roslie klinkt volledig betrokken bij iedere regel. De song heeft geen ingewikkelde opbouw nodig om te blijven trekken. Een kleine hoeveelheid materiaal krijgt door de uitvoering een grote uitwerking.
He's Waitin' houdt de dreiging vast. De eenvoudige, harde beweging past goed bij Roslies stem en geeft het nummer een onrust die verder gaat dan alleen luid spelen. Shot Down sluit de oorspronkelijke reeks af met evenveel overtuiging. Daar werkt de combinatie van ritmische directheid en felle zang opnieuw uitstekend.
Louie Louie krijgt een bijzonder zware behandeling. De herkenbare riff klinkt hoekig en nadrukkelijk, alsof de band ieder volgend rondje nog wat meer kracht wil meegeven. Jenny Jenny laat eveneens horen hoe overtuigend The Sonics bekend materiaal naar zich toe kan trekken. De songs hebben genoeg eigen vorm, ook wanneer de melodieën al vertrouwd zijn.
Since I Fell for You en Don't Be Afraid of the Dark maken de plaat minder eenvormig, maar missen iets van die dwingende felheid. De rustiger of nettere momenten zijn niet automatisch de interessantste. Daardoor is The Sonics Boom wat wisselvalliger dan de sterkste uitbarstingen doen vermoeden. Toch blijft er veel over. De riffs zijn raak, de zang geeft het bekende materiaal karakter en het album bevat genoeg krachtige songs om meer te zijn dan een herhaling van een eerder succes.
