Outta Here
Outta Here maakt het geluid van The Gories iets steviger zonder de rommel eruit te halen. De twee gitaren en de eenvoudige drums blijven duidelijk de basis. Mick Collins geeft de muziek een bluesstem met veel kracht, terwijl Dan Kroha scherper en ongeduldiger klinkt. Juist dat verschil maakt de beperkte bezetting zo levendig.
He's Doin' It begint met een wilde urgentie die goed bij Kroha past. De titeltrack vindt daarna een even directe boogie. De band hoeft weinig uit te bouwen om overtuigend te klinken. Het ritme, de gitaren en de zang geven elkaar genoeg ruimte om steeds opnieuw vaart te maken.
Trick Bag is een sterke illustratie van hoe The Gories met oud rhythm-and-bluesmateriaal omgaat. De uitvoering beweegt hoekig en ruw, maar houdt voldoende soul om meer te zijn dan een harde grap. Collins draagt daar veel aan bij. Zijn stem maakt het bekende materiaal persoonlijk zonder dat de band de vorm volledig hoeft te veranderen.
Omologato geeft de instrumenten meer aandacht. De groove blijft kaler dan bij een strak geproduceerde rockband, maar heeft genoeg eigen beweging. Can't Catch Up With You houdt de vaart eveneens goed vast. Drowning voegt daar nadrukkelijke achtergrondzang en een bijzonder felle voordracht van Collins aan toe. Zulke verschillen geven het album afwisseling binnen een heel herkenbare klank.
De opnames blijven dun en het spel zoekt weinig verfijning. Daardoor zijn de mogelijkheden ook beperkt: wie veel lagen of nauwkeurig uitgewerkte arrangementen verwacht, vindt hier weinig om zich aan vast te houden. Toch voelt Outta Here zelden leeg. De drums staan duidelijk naar voren en de stemmen doen veel werk. Het is een overtuigende verzameling songs waarin kennis van de blues samengaat met de vrijheid om vooral hard en ongepolijst te spelen.
