Here Are the Sonics
Here Are the Sonics maakt zijn punt zonder omwegen. De drums slaan hard, de gitaren klinken vuil en Gerry Roslie zingt alsof een normale zangstem simpelweg niet voldoende is. De basis bestaat uit herkenbare rock-'n-roll en rhythm-and-blues. De uitvoering geeft die vormen alleen een spanning die veel verder gaat dan een gezellige dansplaat.
The Witch opent met een hardnekkige gitaarfiguur. Het ritme houdt de druk vast en de zang maakt de dreiging bijna vrolijk. Dat vreemde samengaan van eenvoudige melodieën en een wilde voordracht bepaalt veel van het album. De nummers blijven gemakkelijk te volgen, terwijl de band voortdurend tegen de grenzen van zijn geluid aan lijkt te duwen.
Psycho laat gitaar en saxofoon nadrukkelijk om dezelfde ruimte vechten. Roslies uithalen maken het geheel nog onrustiger. Strychnine gebruikt juist ook de piano om het tempo aan te jagen. De instrumenten klinken niet netjes los van elkaar, maar hun gezamenlijke kracht geeft de songs een onmiddellijk herkenbaar karakter.
De covers passen goed tussen het eigen materiaal. Do You Love Me bewaart zijn pakkende popkant, ook wanneer de band er hard doorheen speelt. Have Love Will Travel geeft de melodie genoeg ruimte om meer te zijn dan een volgend stuk lawaai. The Sonics neemt bekende liedjes serieus genoeg om ze een overtuigende eigen uitvoering te geven.
De beperkte klank en de voortdurende zangaanval kunnen vermoeien als je vooral nuance zoekt. Veel songs gebruiken bovendien vertrouwde vormen. Het plezier zit in de overtuiging waarmee die worden gespeeld. Ook zonder de reputatie of de latere invloed erbij te halen, blijft dit sterke muziek. Here Are the Sonics heeft genoeg melodie om toegankelijk te blijven en genoeg felheid om voortdurend opnieuw de aandacht te trekken.
