Arabia Mountain
Arabia Mountain maakt de songs van Black Lips gemakkelijker zichtbaar. De drums hebben meer kracht, de gitaren klinken duidelijker en de zang komt verder naar voren. De productie ruimt op zonder de band een keurig pak aan te trekken. Onder de betere afwerking blijven genoeg vreemde geluiden en losse bewegingen zitten om de muziek levendig te houden.
Family Tree opent met een directe aanval en een melodie die de vaart meteen richting geeft. Modern Art heeft nog meer popgevoel. Het nummer is kort en pakkend, terwijl de zingende zaag op de achtergrond iets ongewoons toevoegt. Dat is een goede samenvatting van de plaat: de extra helderheid maakt de eigenaardigheden beter hoorbaar.
Bicentennial Man gebruikt een glamachtige tred. Time kiest juist voor een lievere, psychedelische gitaarpopkant. De verschillen vallen op zonder dat het album een verzameling losse stijloefeningen wordt. De songs blijven compact genoeg om hun beste ideeën snel duidelijk te maken.
Mad Dog brengt meer dreiging met een donkere melodische beweging. Raw Meat bewaart juist de directe aantrekkingskracht van een dansbaar rocknummer. Zulke wisselingen geven de plaat voldoende kleur. Black Lips hoeft niet overal even hard of even slordig te klinken om herkenbaar te blijven.
Met zestien songs komt de grens van die aanpak wel in zicht. You Keep on Running rekt het slot verder uit en heeft minder vanzelfsprekende vaart dan de sterkste korte nummers. Ook blijft de muzikale wereld bewust dicht bij bekende garagerock en oude pop. De winst zit vooral in hoe trefzeker de band daarmee omgaat. Arabia Mountain bevat veel melodieën die zonder moeite binnenkomen en genoeg kleine afwijkingen om daarna interessant te blijven. De betere productie heeft de spanning niet weggepoetst. Ze geeft de songs vooral meer ruimte om hun werk te doen.
