Mutilator Defeated at Last
Mutilator Defeated at Last zet de gitaar stevig vooraan. Thee Oh Sees speelt zwaar en fel, maar de riffs hebben genoeg melodie om ook zonder dat volume overeind te blijven. John Dwyers stem klinkt scherp en vreemd boven de ritmesectie. De muziek gebruikt bekende psychedelische kleuren, met een directheid die voorkomt dat het alleen een oefening in oude geluiden wordt.
Web bouwt zijn kracht op vanuit een dreigende groove. De drums duwen hard en de gitaar maakt het geheel steeds dichter. Wanneer het nummer verder openbreekt, heeft de onrust van het begin al veel werk gedaan. Het laat meteen horen hoe goed deze band een herhalende beweging kan laten groeien.
Withered Hand houdt de druk hoog. Turned out Light kiest daarna voor een lossere boogie, zonder het scherpe gitaargeluid kwijt te raken. De afwisseling zit niet alleen in harder en zachter spelen. Een andere manier van bewegen kan al voldoende zijn om dezelfde instrumenten een nieuwe rol te geven.
Lupine Ossuary laat een nadrukkelijk ritme botsen met gitaargeluid dat eromheen blijft draaien. Daarna geeft Sticky Hulks de muziek meer tijd. Het tragere tempo haalt de kracht niet weg, maar maakt ruimte voor een vermoeide, bluesachtige sfeer. Die combinatie van zwaarte en melodie voorkomt dat de plaat alleen een snelle aanval wordt.
Holy Smoke is een rustiger instrumentaal uitstapje dat minder duidelijk ergens naartoe werkt. Het geeft ademruimte, al heeft het minder houvast dan de sterkste songs. Ook is de muzikale taal vertrouwd. De uitvoering maakt dat bezwaar klein: de band klinkt scherp, de riffs blijven herkenbaar en de korte speelduur houdt de vaart erin. Mutilator Defeated at Last haalt veel uit een beperkt aantal ingrediënten, juist doordat de muzikanten steeds precies genoeg druk zetten.
