Room On Fire
Room On Fire maakt de kleine verschuivingen in het geluid van The Strokes de moeite waard. De gitaren blijven helder verdeeld, de liedjes zijn kort en Julian Casablancas klinkt nog altijd alsof hij zich nergens druk over maakt. De productie is wat voller dan op het debuut. Binnen dat vertrouwde kader krijgen ritme en melodie meer aandacht, zonder dat de band zijn directe manier van spelen verliest.
"Reptilia" haalt veel uit eenvoudige akkoorden en een stevig drumritme. Het refrein geeft de opgebouwde spanning een duidelijke uitweg. "12:51" pakt het subtieler aan, met gitaren die bijna op synthesizers lijken en handgeklap dat de melodie extra vaart geeft. De gitaarfiguren volgen de zang zo nauw dat het nummer bijna vanzelfsprekend klinkt. Toch zit er meer in de opbouw dan de eerste indruk doet vermoeden.
Het mooiste verschil zit in "Under Control". De band schakelt terug naar een rustig soulnummer en Casablancas' hese stem krijgt iets kwetsbaars. Het is een sterke reden om verder te luisteren dan de bekende singles. Ook de reggaebeweging van "Automatic Stop" laat horen dat dezelfde bezetting meer mogelijkheden heeft dan alleen snelle gitaarrock. De veranderingen blijven klein genoeg om bij de rest te passen.
De strakke afwerking heeft wel een keerzijde. Sommige nummers eindigen zo abrupt en houden hun onderdelen zo stevig op hun plek dat er weinig lucht overblijft. De zang blijft daarbij binnen een beperkt bereik. Toch maken de beste liedjes die bezwaren kleiner. In 33 minuten blijft de band dicht bij wat werkt en probeert hij genoeg nieuws om de aandacht vast te houden. Room On Fire is een geslaagde verfijning met een paar verrassend gevoelige momenten.
