Is This It
Is This It klinkt ontspannen, maar de onderdelen vallen opvallend precies op hun plek. De twee gitaren vullen elkaar aan, de ritmesectie houdt vaart in de liedjes en Julian Casablancas zingt alsof hij nergens veel moeite voor hoeft te doen. Onder die houding zit een sterk gevoel voor melodie. The Strokes maken hun debuut aantrekkelijk door steeds snel bij de kern te komen en weinig onnodigs toe te voegen.
De titeltrack begint rustig genoeg om de baslijn ruimte te geven. Daarna laat "The Modern Age" horen hoeveel energie het samenspel kan opleveren. De gitaren houden beweging in het nummer terwijl de zang tussen praten en zingen blijft hangen. Casablancas hoeft niet steeds harder te gaan om op te vallen. Zijn afstandelijke geluid vormt juist een bruikbaar tegengewicht voor de band om hem heen.
"Someday" maakt de nostalgie lichter met een soepele melodie en luchtig gitaarwerk. "Last Nite" heeft meer blues in zijn beweging, terwijl "Hard to Explain" zijn sterke melodie op een strak, vervormd ritme zet. Het zijn verschillende varianten van dezelfde heldere aanpak. Er blijft ruimte om bas, drums en gitaren afzonderlijk te volgen, maar geen onderdeel trekt het liedje onnodig uit elkaar. Ook de stevigere momenten verliezen hun gevoel voor pop niet.
De beperkingen zijn duidelijk. De zang houdt vaak dezelfde toon aan en de teksten over relaties en stadsleven zoeken zelden veel diepte. De vertrouwde invloeden en het compacte geluid geven de plaat bovendien een vrij smalle bandbreedte. Dat hoeft de pret niet te drukken. De kracht zit in hoe zorgvuldig de band binnen die ruimte werkt. Is This It heeft weinig omhaal nodig om zijn nummers overtuigend neer te zetten. Het blijft een bijzonder effectief debuut voor wie ritme, gitaarmelodieën en directe liedjes waardeert.
