Melted
De melodieën op Melted zijn eenvoudiger te volgen dan het geluid eromheen. Ty Segall stopt zijn liedjes in vervorming, feedback en vreemde keyboardklanken, maar vergeet hun aantrekkingskracht niet. Dat verschil maakt de plaat levendig. Onder de ruis zit steeds iets dat je kunt onthouden, terwijl de productie voorkomt dat het alleen vertrouwde garagerock wordt.
"Caesar" laat die verhouding goed horen. De melodie is direct en het nummer heeft een zelfverzekerde beweging. Het geluid blijft rommelig genoeg om er spanning in te houden. "Girlfriend" zet dat verder onder druk, met meer vaart en een gitaar die de ruimte vult. Segalls zang past bij die nadruk op gevoel boven nette afwerking. Hij houdt de liedjes kort en maakt hun beste ideeën snel duidelijk.
Een deel van het tragere materiaal is minder sterk. De titeltrack verdwijnt wat in zijn eigen wazige geluid en ook de rustigere herhaling van "Bees" houdt de aandacht minder goed vast. Wanneer er minder gebeurt, moeten de melodieën meer dragen dan ze soms aankunnen. De klanken blijven interessant, maar de nummers missen daar iets van de richting van het begin.
"Imaginary Person" zorgt voor een ander soort beweging. De akoestische aandrijving en de synthesizer die door het gitaarwerk heen snijdt, geven het een eigen karakter. Later biedt de vuile blues van "Mrs." een ander soort rust. "Alone" begint langzaam en kiest uiteindelijk voor een chaotisch slot. Zulke overgangen maken duidelijk waarom de plaat meer is dan een reeks lawaaiige uitbarstingen. Melted is het sterkst wanneer een goede melodie en een vreemd geluid elkaar versterken. Dat lukt vaak genoeg om deze compacte plaat karakter te geven.
