Lex Hives
Lex Hives haalt de gitaren weer nadrukkelijk naar voren. Dat levert meteen een paar sterke momenten op. Pelle Almqvist klinkt gretig en de korte nummers maken weinig omhaal. De vertrouwde garagerock past de band goed, maar terugkeren naar de basis is hier geen garantie voor een volledig overtuigende plaat. Tussen de felle stukken zit ook werk dat te gemakkelijk op een bekend idee vertrouwt.
"Go Right Ahead" heeft een refrein dat snel blijft hangen, geholpen door een riff die duidelijk aan ELO doet denken. "Wait A Minute" kiest eveneens voor herhaling en een makkelijk te volgen ritme. Het zijn bruikbare singles, maar het album grijpt vaak terug op ideeën die op eerdere platen al goed werkten. Daardoor wordt het vertrouwde geluid gaandeweg minder spannend. Almqvist blijft vol overtuiging zingen, ook wanneer de liedjes minder verrassen.
De opening van "Patrolling Days" werkt beter. De gitaar zet meteen druk en de zang houdt de energie hoog. De verzorgde productie haalt wel iets van de losheid uit die felle opening. Het klinkt regelmatig te netjes om echt te verrassen.
"1000" laat wel horen hoe effectief een kort nummer kan zijn. De gitaarakkoorden blijven scherp afgeknipt en het tempo geeft weinig ruimte voor twijfel. Dat is terrein waarop de band zich duidelijk thuis voelt. Bij "Midnight Shifter" brengen handgeklap en saxofoon gelukkig nog wat extra beweging. Zulke momenten maken Lex Hives het beluisteren waard. Als geheel blijft het een wisselvallige terugkeer, met energieke zang en een paar goede liedjes tegenover een te nette presentatie en bekende riffs. Een kort album kan nog steeds te veel op dezelfde plek blijven staan.
