Freedom's Goblin
Freedom's Goblin maakt al vroeg duidelijk hoeveel kanten Ty Segall op wil. "Fanny Dog" zet een zware gitaarriff naast blazers en levendige piano. Het geluid is groot, maar de onderdelen zitten elkaar niet in de weg. De gitaar hoeft niet voortdurend de hele ruimte te vullen. Dat geeft deze dubbelplaat een openheid die goed bij de vele verschillende stijlen past.
De versie van Hot Chocolates "Every 1's a Winner" laat horen hoeveel plezier Segall uit een zwaar funkritme kan halen. Het nummer houdt zijn dansbare beweging, ook wanneer de gitaar ruwer wordt. "My Lady's On Fire" kiest vervolgens voor een zonniger folkrockgeluid. De overgang werkt doordat beide nummers een duidelijke melodie hebben. Het zijn liedjes met een eigen vorm, geen korte stijloefeningen.
Ook de hardere uitersten krijgen een plek. "Meaning" gebruikt Denées felle zang om de spanning flink op te voeren. Het rustigere "Cry Cry Cry" geeft de plaat daarna weer lucht. Die afwisseling tussen kracht en zachtheid is geen bijzaak. Ze maakt de grotere hoeveelheid muziek beter te volgen en laat horen hoe sterk Segalls gevoel voor een liedje is geworden. Zelfs wanneer de klanken veranderen, blijft er meestal een melodie over die je kunt vasthouden.
Met negentien nummers en ongeveer 75 minuten vraagt de plaat wel tijd. Je hoeft niet alles meteen te doorgronden, en de lange gitaarafsluiting van "And, Goodnight" is een flinke laatste stap. Toch voelt de brede opzet meestal als een kans die de band goed benut. De zorgvuldig verdeelde instrumenten en de duidelijke liedjes houden de vele ideeën bij elkaar. Freedom's Goblin geeft Segall veel ruimte en haalt juist uit die vrijheid een overtuigend geheel.
