White Blood Cells
White Blood Cells laat horen hoeveel twee muzikanten kunnen bereiken met goede liedjes en een herkenbaar geluid. Jack White laat zijn gitaar schuren en zijn stem overslaan, terwijl Meg White met eenvoudige, stevige slagen de richting aangeeft. De ruimte tussen die onderdelen hoort bij de muziek. Het resultaat heeft genoeg kracht om een hele band overbodig te maken, maar blijft opvallend helder in zijn opzet.
De eerste minuten zetten meteen de toon. In "Dead Leaves and the Dirty Ground" wisselen vuile gitaarakkoorden en zachtere passages elkaar af. Jacks zang klinkt daar minder onaantastbaar dan de riff doet vermoeden. "Hotel Yorba" trekt de plaat vervolgens richting country, met akoestische gitaar en een aanstekelijk hobbelend ritme. "Fell In Love With a Girl" heeft juist nauwelijks tijd nodig om zijn punt te maken. Het is een korte uitbarsting waarin melodie en snelheid elkaar versterken.
Die afwisseling maakt de plaat sterker dan een verzameling luide singles. "We're Going to Be Friends" haalt de versterkers uit het middelpunt en vindt zijn charme in een klein verhaal over school en vriendschap. De omslag naar zoiets eenvoudigs werkt doordat de andere nummers even direct zijn. Ook wanneer een gitaar het hardst binnenkomt, blijft er een liedje onder zitten. De piano van "This Protector" geeft het slot bovendien een andere kleur zonder de plaat uit elkaar te trekken.
Er zijn grenzen aan deze aanpak. Wie steeds nieuwe klanken of ingewikkelde ontwikkelingen zoekt, krijgt hier vooral variaties op een bewust klein vocabulaire. Ook is de blues minder nadrukkelijk aanwezig dan op eerder werk. Daar staat een scherper gevoel voor pop tegenover. White Blood Cells is krachtig, gevoelig en makkelijk om opnieuw op te zetten. De eenvoud maakt de details groter, en de beste nummers hebben geen verdere versiering nodig.
