Elephant
Elephant maakt het geluid van The White Stripes groter zonder de spanning tussen gitaar en drums kwijt te raken. De liedjes hebben meer ruimte voor zanglagen, piano en lange solo's, maar Jack en Meg White blijven de kern. Het album klinkt vaak boos en gekwetst. Tegelijk zijn de melodieën duidelijk genoeg om meteen iets achter te laten. Die combinatie geeft deze plaat meer gewicht dan alleen een verzameling stevige riffs.
"Seven Nation Army" heeft aan zijn herhaalde openingsfiguur en Megs sobere drummen genoeg om de aandacht vast te houden. "There's No Home For You Here" bouwt daarna veel voller op. De zang stapelt zich op en de gitaar snijdt door die massa heen. Het is een overtuigende uitbreiding van de formule, al ligt de verwantschap met "Dead Leaves and the Dirty Ground" er soms wel erg dik bovenop.
De grootste uitschieter is "Ball and Biscuit". Jack neemt uitgebreid de tijd voor zijn bluesgitaar, met solo's die de spanning steeds opnieuw opvoeren. De lengte werkt omdat de instrumenten elkaar ruimte laten. Daartegenover staat "In The Cold, Cold Night", waarin Meg de zang overneemt. Haar rustige benadering geeft de plaat een welkome onderbreking. Ook de zachte akoestische kant van "You've Got Her In Your Pocket" houdt het album in beweging.
Niet iedere uitbreiding levert dezelfde winst op. Elephant duurt langer dan zijn voorganger en de laatste reeks nummers voelt na "Ball and Biscuit" minder dwingend. Sommige gitaarbewegingen keren bovendien vaak terug. Toch zorgt het speelse slot met Holly Golightly ervoor dat de plaat ontspannen eindigt. De kracht zit in de wisselwerking tussen directe liedjes en momenten waarop Jack verder mag uitpakken. Elephant heeft zowel de vuist als het geduld daarvoor, en weet die meestal op het juiste moment te gebruiken.
