Dodge And Burn
Dodge And Burn laat The Dead Weather met veel kracht en weinig terughoudendheid spelen. De gitaren zijn scherp, de drums nadrukkelijk en Alison Mosshart klinkt alsof ze iedere partij kan uitdagen. De band houdt zijn donkere bluesbasis vast, maar geeft de nummers genoeg directe vorm om meer te worden dan alleen een volle, dreigende klank.
I Feel Love (Every Million Miles) zet meteen stevig in. De riff heeft ruimte om te bewegen en de zang gebruikt die goed. Mosshart kan schreeuwerig uitpakken zonder dat de melodie helemaal verdwijnt. Buzzkill(er) houdt de aanval vast, met een gitaarpartij die snel blijft hangen en drums die veel gewicht toevoegen. De opening laat weinig twijfel over de gekozen aanpak.
Open Up is een van de sterkste nummers. De gitaarpartijen hebben meer scherpte en het refrein geeft de muziek een duidelijk punt om naar terug te keren. Rough Detective haalt op een andere manier spanning uit eenvoud. Jack White en Mosshart wisselen regels uit boven een herhaald ritme en gitaren die steeds even stoppen. Het samenspel krijgt daardoor iets uitdagends.
Three Dollar Hat wijkt af met Whites ritmische voordracht en een vreemdere opbouw. Niet ieder onderdeel sluit even soepel aan, maar de plaat kan die onderbreking goed gebruiken. Impossible Winner biedt aan het einde een veel grotere verandering. De piano en Mossharts beweeglijkere zang laten horen dat de band ook zonder zijn gebruikelijke harde aanval kan overtuigen.
Tussen die duidelijke uitschieters keert de vertrouwde formule soms te vaak terug. Enkele nummers hebben minder eigen karakter en de voortdurend stevige klank maakt het geheel wat eenzijdig. Toch zijn de beste riffs en zangpartijen sterk genoeg om de aandacht terug te halen. Dodge And Burn werkt vooral wanneer de band zijn kracht aan een goed afgebakend liedje verbindt.
