Sea of Cowards
Sea of Cowards houdt The Dead Weather dicht bij hun donkere bluesrock, maar laat de band steviger als één geheel klinken. De baslijnen zijn zwaar, de gitaren schuren en de toetsen voegen een onrustige kleur toe. Alison Mosshart en Jack White blijven elkaar vocaal uitdagen. De plaat heeft veel karakter, al levert die gedeelde klank niet overal even sterke nummers op.
Blue Blood Blues begint overtuigend. Whites zang staat tussen forse gitaarpartijen en een ritme dat het nummer duidelijk vooruitduwt. De opening heeft weinig tijd nodig om de spanning neer te zetten. Hustle and Cuss laat daarna de bas meer werk doen, met Mosshart die de beweging donkerder inkleurt. De twee nummers geven de plaat een sterke start.
The Difference Between Us gebruikt een opvallende toetsenpartij om de vertrouwde bluesaanpak te veranderen. Mossharts zang krijgt daardoor een andere omgeving zonder dat het geluid lichter of vriendelijker wordt. Juist zo'n duidelijke nieuwe kleur helpt de plaat. Die by the Drop haalt vervolgens veel kracht uit de wisselingen tussen White en Mosshart. De stemmen maken van een stevige basis een gespannen gesprek.
De tweede helft is minder scherp afgebakend. Sommige riffs en ritmes beginnen op elkaar te lijken, en het gevoel van een doorlopende jamsessie gaat soms ten koste van de herkenbaarheid. De band blijft krachtig spelen, maar niet ieder idee krijgt genoeg eigen vorm. Daardoor is de plaat als geheel minder direct dan de eerste nummers beloven.
Old Mary kiest aan het einde voor een vreemdere, slepende benadering met White vooraan. Het is geen geruststellend slot, maar past wel bij het onrustige karakter van de plaat. Sea of Cowards overtuigt vooral door zijn ritmesectie, de wisselende zang en het dichte geluid. Met een paar duidelijker uitgewerkte liedjes had dezelfde kracht nog meer kunnen opleveren.
