Young Blood
Young Blood zet Marcus Kings gitaar weer vooraan. Na de gladde soulaanpak van El Dorado kiest hij hier zwaardere bluesrock, een hechte ritmesectie en songs die snel bij hun hoofdidee komen. De energie is direct. Het schrijfwerk houdt genoeg controle om te voorkomen dat het spel alles overneemt.
Dan Auerbach keert terug als producer en helpt King binnen een heldere, compacte vorm. De meeste tracks blijven vrij kort. Hooks en zanglijnen krijgen zo een stevige plek naast de gitaren. Je hoort muzikanten die hard spelen zonder iedere song als uitnodiging te zien om het arrangement verder te rekken.
“Lie Lie Lie” toont die aanpak bijzonder goed. Gitaar, bas en drums reageren nauw op elkaar en klinken als een sterk trio. King speelt krachtig. De ritmesectie geeft duidelijke richting. Het ruwe geluid maakt de uitvoering actief in plaats van slordig.
“Blood on the Tracks” brengt een directere melodische vorm. Coupletten en refrein pakken meteen. De iets minder intense productie geeft ruimte om het punt te maken. Die drukverandering is waardevol tussen de zware tracks.
De verbinding met oudere rock is duidelijk hoorbaar. Gitaarklanken en zang gebruiken vertrouwde bluesrockvormen. Sommige momenten voelen daardoor minder eigen dan de sterkste uitvoeringen. De aantrekkingskracht ligt eerder in Kings enthousiasme en de manier waarop de band de songs brengt dan in een volledig nieuw geluid.
Afsluiter “Blues Worse Than I Ever Had” verbindt opnieuw met zijn meer op roots gerichte songs. De plaat krijgt voor het einde een andere tint. Young Blood slaagt door zijn doel helder te houden. De songs zijn direct, de gitaar heeft ruimte en de melodieën blijven goed te volgen. Het is een levendige, gerichte plaat die Kings zware kant een overtuigende omgeving geeft.
