Reign in Blood
Slayer heeft op Reign in Blood aan 29 minuten genoeg voor een volledige muzikale identiteit. De songs zijn kort, aanvallen komen snel en de opname geeft elke plotselinge verandering een harde rand. Het geweld komt net zo goed uit precisie als uit snelheid.
Angel Of Death is een opvallende kennismaking. Na Tom Araya's openingsschreeuw blijven riffs van hoek veranderen. Dave Lombardo's drums maken de overgangen bruut helder. Het tragere middendeel is bijzonder effectief. De druk verandert zonder verlichting te bieden. De band hoeft niet op maximale snelheid te spelen om dreigend te klinken.
De middentracks werken meer als een verbonden stormloop dan als grote afzonderlijke uitspraken. Piece By Piece en Necrophobic persen ideeën in heel kleine ruimtes. De gitaren verschuiven voordat een comfortabel patroon ontstaat. De stemmen lijken vaak tegen de ritmesectie te racen. Die concentratie is spannend, al maakt ze de songs achteraf moeilijker van elkaar te onderscheiden.
Rick Rubins productie is cruciaal. De drums klinken direct en de gitaren blijven duidelijk genoeg om de riffs door de snelheid heen te volgen. Kerry King en Jeff Hannemans leads schuren vaker dan dat ze melodieus zijn. Hun scherpe, instabiele klank hoort bij de arrangementen. Een gladdere aanpak zou veel karakter verliezen.
De expliciete onderwerpen maken een bewust onaangename wereld. Soms is het choqueren minder interessant dan de muziek eronder. De onophoudelijke presentatie biedt weinig emotionele afstand. De plaat werkt het best wanneer ritmische details centraal komen te staan in plaats van de wens te provoceren.
Postmortem brengt een zwaardere, afgemetener beweging vóór afsluiter Raining Blood. De openingsfiguur daarvan wekt een duidelijke verwachting. De versnelling lost die beslissend in. Dat slot geeft het album meer vorm dan voortdurende agressie alleen. Reign in Blood is veeleisend, met uitzonderlijk precies gevoel voor veranderen, herhalen en stoppen.
