American Football
American Football maakt op zijn debuut ingewikkelde muziek die opvallend rustig blijft. De gitaren draaien om elkaar heen, de drums verschuiven het ritme en Mike Kinsella zingt alsof hij nog niet helemaal weet hoe hard hij zijn gedachten wil uitspreken. De terughoudendheid geeft de nummers iets persoonlijks. Je hoeft de technische opbouw niet te begrijpen om hun weemoed te volgen.
Never Meant laat dat meteen horen. De heldere gitaarfiguren sluiten precies op elkaar aan, terwijl de zang wat verder naar achteren blijft. Het nummer heeft genoeg beweging om niet stil te vallen, maar zoekt zijn kracht vooral in de herhaling en kleine veranderingen. De partijen geven de emotie meer ruimte dan een groot refrein zou doen.
The Summer Ends brengt met de trompet een andere kleur binnen. Dat blaasinstrument krijgt later op de plaat opnieuw een rol, onder meer in The One With The Wurlitzer. Het past goed bij de losse, bijna jazzy kant van de muziek. De uitvoering klinkt zorgvuldig zonder ieder klein rafeltje weg te werken.
Honestly? laat de onderlinge spanning duidelijker horen. Een aanvankelijk overzichtelijke gitaarpartij verandert in een minder voorspelbaar samenspel, waarin drums en gitaren elk hun eigen beweging vasthouden. You Know I Should Be Leaving Soon maakt zonder zang duidelijk hoeveel de band met die instrumentale gesprekken kan vertellen.
De zachte stem en aanhoudend beschouwende stemming vragen wel om aandacht. Wie vooral stevige uitbarstingen of directe refreinen zoekt, vindt hier weinig houvast. Maar juist het ontbreken van zulke nadrukkelijke gebaren maakt de plaat bijzonder. American Football laat gevoelens bestaan zonder ze helemaal uit te leggen. De melodieën, klanken en ritmische verschuivingen zeggen samen genoeg. Het resultaat blijft warm en open, ook wanneer de muziek behoorlijk ingewikkeld wordt.
