Heirs
Heirs zoekt een evenwicht tussen de drukke gitaren van And So I Watch You from Afar en zijn steeds toegankelijkere melodieën. De band uit Belfast speelt nog steeds met een aanstekelijke felheid, maar laat stemmen nadrukkelijker meedoen. Soms geven ze de muziek een groter gezamenlijk gebaar. Soms zitten ze de interessantere instrumentale beweging juist een beetje in de weg.
Run Home maakt duidelijk waarom die combinatie toch aantrekkelijk is. De heldere, snelle gitaarpartijen geven het nummer een onrustige start, waarna een rustigere passage met meer echo ruimte opent. Als het ritme weer aantrekt, heeft die terugkeer daardoor gewicht. De band kan veel indruk maken door niet voortdurend alles tegelijk te spelen.
These Secret Kings I Know begint met een hoekige directheid en maakt daarna plaats voor veel grotere gitaarakkoorden en ritmische haperingen. Wasps houdt de kracht stevig vast, zonder de melodie kwijt te raken. De techniek is aanwezig in de manier waarop de partijen veranderen, maar blijft meestal dienstbaar aan een duidelijk nummer.
People Not Sleeping voegt een dansbare groove toe. Het lange titelnummer neemt meer tijd om zijn intensiteit op te bouwen en maakt van die ruimere vorm een sterk punt. De plaat laat zo horen dat deze band niet alleen van een snelle opeenvolging van invallen hoeft te leven.
De zang werkt minder consequent. Vooral wanneer korte gezamenlijke frases steeds meer aandacht vragen, raakt de verhouding met de gitaren wat zoek. Heirs kent daardoor passages die minder blijven hangen dan hun uitbundige uitvoering belooft. Toch biedt het album genoeg sterke ritmes, mooie klanken en overtuigende overgangen. De beste nummers verbinden de beweeglijkheid van de band met melodieën die ook zonder alle technische details goed overeind blijven.
