Starspawn
Starspawn begint met zijn grootste uitdaging. Vitrification of Blood (Pt. 1) duurt ruim dertien minuten en gebruikt die tijd om veel verschillende kanten van Blood Incantation te laten horen. De gitaren draaien om elkaar heen, de ritmes verschuiven en melodische passages ontstaan op momenten waarop je nog een nieuwe aanval verwacht.
Dat lange begin werkt doordat er voldoende richting in zit. Het zware openingsspel krijgt gaandeweg meer melodische samenhang. De solo's kunnen vreemd en onrustig klinken, terwijl de drums een duidelijke beweging blijven aangeven. De band maakt zijn death metal ingewikkeld zonder de zwaarte eruit te halen.
Paul Riedls lage zang staat daarbij midden in het geluid. De galm geeft zijn stem iets afstandelijks, wat goed bij de sfeer past. Toch maakt diezelfde aanpak sommige details minder helder. Vooral wanneer de drums drukker worden, kan het lage geluid wat dichtslibben. De plaat overtuigt vaker door haar samenhang dan door haarscherpe afzonderlijke instrumenten.
Chaoplasm geeft de muziek een directer ritmisch karakter. De riffs hebben meer gelegenheid om stevig door te lopen, zonder dat de vreemde melodieën verdwijnen. Daarna biedt Meticulous Soul Devourment een rustiger moment met akoestisch gitaarwerk en veel ruimte. De overgang is opvallend, maar laat de zware stukken eromheen anders binnenkomen.
Het afsluitende titelnummer brengt de snelle, scherpe kant terug en heeft genoeg melodisch gevoel om meer te zijn dan een laatste uitbarsting. Toch blijft het lange openingsnummer de belangrijkste maatstaf. De rest van de plaat kan daar qua reikwijdte niet voortdurend naast staan.
Starspawn is vooral sterk wanneer technische details en sfeer dezelfde kant op werken. Blood Incantation heeft geen extra laag effecten nodig om zijn muziek ongewoon te laten klinken. De vreemde gitaarlijnen, de beweeglijke ritmes en de afwisseling tussen benauwde en open passages doen het werk al.
