Twin Galaxies
Twin Galaxies heeft behoorlijk ingewikkelde ritmes, maar Delta Sleep maakt er vooral goede liedjes mee. De gitaren klinken helder en beweeglijk, de drums kunnen plotseling van richting veranderen en de zang geeft de muziek iets kwetsbaars. Dat laatste is belangrijk. Onder de opgewekte klank zit een verhaal over een vastgelopen relatie, waardoor de plaat meer biedt dan knap samenspel.
Na het korte elektronische begin van Assemble valt Uncle Ivan stevig binnen. Akkoorden en geroepen zang zorgen voor spanning, waarna de band het geluid juist laat uitwaaieren. Die afwisseling keert overal terug, zonder dat ieder nummer hetzelfde verloop krijgt. In 21 Letters maakt het ontspannen begin plaats voor veel scherpere gitaren. De overgang voelt als een uitbarsting van iets dat al onder het oppervlak zat.
Lake Sprinkle Sprankle is een bijzonder geslaagd voorbeeld van hoe toegankelijk deze aanpak kan zijn. De band onderbreekt het ritme en speelt met korte, onrustige bewegingen, maar de zanglijn blijft duidelijk. Het terughoudende einde geeft het nummer bovendien een andere uitkomst dan alleen nog een luid slot. De korte rust van Spy Turtles maakt daarna ruimte voor het veel uitgebreidere Spy Dolphin.
Ook de ritmesectie verdient aandacht. Hungry For Love leunt stevig op bas en drums, terwijl Daniel Craig David bewijst dat een opvallende riff en een pakkende zangpartij prima samen kunnen gaan. De groep gebruikt zijn technische mogelijkheden om de liedjes karakter te geven.
Dit is geen plaat die rustig op de achtergrond blijft: daarvoor zijn de overgangen en felle stukken te nadrukkelijk. Toch raakt de emotionele lijn nergens uit beeld. Twin Galaxies is energiek, melodieus en verrassend samenhangend. Delta Sleep laat horen hoeveel ruimte er tussen een eenvoudig rockliedje en een instrumentale krachttoer kan zitten.
