Brutalism
Brutalism heeft een harde klap in huis, maar IDLES gebruikt zijn woede opvallend precies. De gitaren schuren, de bas en drums zitten strak op elkaar en Joe Talbot geeft bijna iedere zin een duidelijk accent. Zijn stem klinkt ruw en ongeduldig. Toch is er ook ruimte voor verdriet en voor grappen die de ernst juist verder aanscherpen.
Heel / Heal begint met een nadrukkelijke stamp die meteen laat horen hoe belangrijk de ritmesectie is. De muziek kan rommelig en dreigend overkomen, maar de ondergrond blijft stevig. Dat maakt de uitbarstingen effectiever. Well Done koppelt een scherpe aanval op sociale verschillen aan absurdistische humor, terwijl de band zijn partijen kort en doelgericht houdt.
De liedjes hebben meer onderlinge verschillen dan het harde geluid eerst suggereert. 1049 Gotho geeft de melodie een grotere rol, met gitaren en zang die elkaar goed aanvullen. Divide & Conquer werkt juist beklemmend. In Exeter gaat het tempo en de druk even anders aanvoelen, waardoor de verveling van een kleine stad extra nadruk krijgt. De band hoeft niet voortdurend sneller te spelen om krachtig te blijven.
Mother brengt persoonlijke rouw en maatschappelijke woede samen in een eenvoudig mee te zingen nummer. Dat is typerend voor de plaat: de onderwerpen kunnen zwaar zijn, maar de uitvoering blijft direct. Talbot stapelt geen lange uitleg op de muziek. De korte zinnen en de ritmische nadruk geven zijn woorden voldoende gewicht.
Een paar doelwitten zijn gemakkelijk gekozen, en sommige grappen komen dichter bij een karikatuur dan bij een scherpe observatie. De overtuiging en het samenspel voorkomen meestal dat het alleen bij geroep blijft. Brutalism heeft goede liedjes achter zijn confrontatie. Het is een energieke debuutplaat die boosheid begrijpelijk maakt zonder het verdriet of het gevoel voor humor kwijt te raken.
