Joy as an Act of Resistance.
Joy as an Act of Resistance. zet een hard geluid in voor een opvallend open boodschap. IDLES zingt over kwetsbaarheid, verbondenheid en het loslaten van schadelijke ideeën over mannelijkheid. De gitaren schreeuwen en de ritmes delen stevige klappen uit, maar de muziek wil ook mensen bij elkaar brengen. Die combinatie geeft de plaat haar kracht.
Colossus begint met een kale, dreigende bas en bouwt langzaam spanning op. Wanneer de band uiteindelijk veel sneller gaat spelen, voelt dat als een verdiende uitbarsting. Het geeft de opening meer gewicht dan een onmiddellijke aanval zou hebben gehad. Never Fight A Man With A Perm pakt daarna de draad op met een lomp, sterk refrein en een scherpe blik op opgeblazen machogedrag.
Danny Nedelko maakt van een pleidooi voor solidariteit met immigranten een vrolijk en direct punklied. De boodschap is eenvoudig te volgen en de band speelt met hoorbaar plezier in de muzikale beweging. Ook Samaritans verbindt een duidelijke tekst aan een overtuigende ritmische aanval. De sterke liedjes dragen de opvattingen, in plaats van alleen als begeleiding voor een betoog te dienen.
De donkere kant blijft aanwezig. June haalt de vaart eruit met een sober, pijnlijk lied over verlies. Die rust is nodig op een album dat vaak dezelfde zware ritmische druk vasthoudt. Afzonderlijk hebben de nummers veel karakter, maar achter elkaar kunnen sommige stukken te veel op elkaar gaan lijken. De volgorde helpt niet altijd om alle nuances naar voren te halen.
Toch maakt de combinatie van overtuiging, humor en emotie veel goed. IDLES klinkt niet afstandelijk of vrijblijvend; de band zet alles duidelijk neer en laat ruimte om mee te doen. Joy as an Act of Resistance. is soms vermoeiend, maar heeft sterke melodieën en voldoende menselijkheid achter zijn volume. De beste nummers laten horen hoe goed een harde plaat ook uitnodigend kan zijn.
