O Monolith
O Monolith geeft de onrust van Squid meer ruimte. De band klinkt geduldiger en laat zijn melodieën duidelijker naar voren komen, maar de muziek blijft vol onverwachte bewegingen zitten. Gitaren, blazers en elektronische klanken wisselen gemakkelijk van rol. Het resultaat is minder onmiddellijk ontvlambaar dan het debuut, maar zorgvuldig opgebouwd en rijk aan details.
Swing (In A Dream) begint aarzelend met toetsen, waarna de verschillende instrumenten langzaam een veel beweeglijker geheel maken. De gitaarlijnen en blazers trekken het nummer open zonder het helemaal voorspelbaar te laten worden. Ollie Judge hoeft daarbij niet voortdurend zijn felste stem te gebruiken om de spanning vast te houden.
In Undergrowth geven de bas en gitaar het ritme een duidelijke funkkleur. Dat lichamelijke houvast is nuttig op een plaat die geregeld andere richtingen verkent. After The Flash houdt een melodie onder zijn herhalende beweging verborgen, met toetsen die een psychedelische kleur toevoegen. De band laat genoeg ruimte om kleine veranderingen ook echt te laten tellen.
The Blades groeit vanuit een betrekkelijk klein ritme naar een voller, onrustiger geluid. Aan het einde krijgt Judges stem een kwetsbaarder karakter. Siphon Song gebruikt juist een bewerkte, bijna robotachtige stem. De elektronische omgeving wordt gaandeweg steviger, maar geeft de verwachte grote ontlading niet zomaar prijs. Squid kan spanning ook vasthouden door iets achterwege te laten.
De lange afsluiter If You Had Seen The Bull’s Swimming Attempts You Would Have Stayed Away wisselt al snel tussen verschillende muzikale werelden. Dat vraagt geduld en aandacht voor de samenhang. Niet alles heeft de rauwe urgentie van het eerdere werk, maar het album heeft een eigen overtuigende logica. O Monolith laat een band horen die zijn ideeën beter verdeelt en vaker durft te wachten. De beste momenten worden daar alleen maar sterker van.
