Bright Green Field
Bright Green Field is onrustige muziek waar opvallend veel plezier in zit. Squid verbindt hoekige gitaren, dansbare ritmes, elektronica en jazzachtige klanken zonder de overgangen netjes weg te werken. Ollie Judges felle stem maakt de spanning nog groter. De plaat klinkt niet alsof iedereen voortdurend dezelfde richting op wil, maar de muzikanten weten goed wanneer hun ideeën elkaar moeten vinden.
Na de korte opening trekt G.S.K. de aandacht met zijn zware ritmische beweging en blazers. De gitaar kan even een herkenbaar patroon neerzetten en daarna alweer verdwijnen. Het nummer laat de vrolijkere kant van het samenspel horen, terwijl de zang een veel onrustiger beeld van het moderne leven geeft. Dat verschil bepaalt veel van de aantrekkingskracht.
Narrator drijft de spanning verder op. De gitaren haperen en herhalen, waarna de stemmen steeds verder uit hun vaste vorm raken. Gastzangeres Martha Skye Murphy voegt daarbij meer toe dan een andere klank. Haar bijdrage maakt van de opbouw een echte botsing, met ruimte voor zowel terughoudendheid als geschreeuw. Het lange nummer heeft een duidelijke ontwikkeling, ook wanneer het steeds minder beheerst klinkt.
In Boy Racers verdwijnt de eerdere beweging halverwege in een veel vreemder, elektronisch landschap. Zo'n overgang is geen klein tussendoortje; Squid geeft die andere wereld de tijd. Paddling kiest vervolgens weer een lichamelijker ritme, terwijl Pamphlets de plaat afsluit met een steeds fellere uitbarsting.
De lange vormen en harde zang vragen aandacht. Wie een paar eenvoudige postpunkliedjes verwacht, krijgt flink meer onrust dan dat. Toch blijft de plaat overzichtelijk genoeg om haar veranderingen te kunnen volgen. De herkenbare ritmes zorgen voor houvast en de afwijkingen hebben een functie. Bright Green Field is een ambitieus debuut dat zijn nieuwsgierigheid omzet in overtuigende muziek, zonder het speelplezier kwijt te raken.
