Solid Gold
Solid Gold behoudt de scherpe kanten van Gang of Four, maar geeft de ritmesectie meer gewicht. De gitaar kan nog steeds op ieder moment dwars door een nummer heen snijden. Daaronder nemen bas en drums stevigere vormen aan dan op Entertainment! Het resultaat klinkt minder opgejaagd, met dezelfde ongemakkelijke vragen in de teksten.
Paralysed is een overtuigende opening. Een aarzelend drumpatroon krijgt geleidelijk meer vorm, waarna bas en gitaar hun partijen toevoegen. De groove is duidelijk, maar wordt nooit echt behaaglijk. De beheerste voordracht van Jon King versterkt dat gevoel. Het is een passende kennismaking met een album dat de spanning vaak opbouwt door een vorm vast te houden, in plaats van die voortdurend uit elkaar te trekken.
What We All Want en Outside the Trains Don’t Run on Time zijn de directste hoogtepunten. De bas van Dave Allen geeft de nummers een stevig middelpunt. Andy Gill krijgt daardoor ruimte voor plotselinge, schurende reacties op gitaar. Het contrast tussen een vast ritme en een onrustige bovenlaag blijft het sterkste middel van de band. Je kunt de beat volgen zonder te weten waar de volgende onderbreking zal vallen.
De teksten gaan opnieuw over werk, geld en de manieren waarop mensen hun omgeving leren accepteren. Cheeseburger bekijkt Amerikaanse ambitie en consumptie met bijzonder droge humor. De voordracht kan fel zijn, maar de nummers vragen je vooral zelf naar de situatie te kijken. Het blijft niet bij een rijtje slogans.
De rustigere aanpak heeft ook een keerzijde. Solid Gold grijpt minder onmiddellijk dan zijn voorganger. Verderop zijn er bovendien minder gitaaruitbarstingen die de sterkste nummers zo boeiend maken. Toch klinkt dit niet als een band zonder ideeën. De op de bas gebouwde arrangementen en beheerste spanning geven vertrouwde ingrediënten een eigen karakter. De hooks komen wat langzamer naar boven, maar er blijft genoeg over om voor terug te keren.
