Secondhand Daylight
Secondhand Daylight zet de toetsen van Magazine verder naar voren en maakt de muziek eromheen killer. Dave Formula kan ruimtelijk, schurend of plotseling krachtig spelen. De bas blijft ondertussen opvallend nadrukkelijk aanwezig. Howard Devoto klinkt afstandelijk, maar de band geeft zijn woorden een onrustige emotionele omgeving. De plaat is minder direct dan Real Life en houdt de spanning liever vast dan haar snel te ontladen.
Feed the Enemy zet die sfeer neer met toetsen en een stevig bewerkte bas. De gitaar zorgt voor eigen druk zonder de mix te beheersen. Het arrangement neemt de tijd en richt de aandacht op de verschillende klanken. Het haast zich niet naar een groot refrein. Zo begint de minder uitnodigende plaat passend.
Rhythm of Cruelty lijkt eerst een opgewekter contrast te bieden. In het middengedeelte keert de spanning echter terug. I Wanted Your Heart haalt energie uit een onverwachte draai in de riff en een feller pianogedeelte. Zulke details tellen hier: de band kan de uitwerking van een song veranderen zonder het eigen karakter los te laten.
De verhouding tussen gitaar en toetsen blijft het sterkste punt. John McGeoch en Formula laten ruimte rond elkaars lijnen. De bas van Barry Adamson voegt nog een zelfstandige stem toe. De voordracht van Devoto zit vaak tussen spreken en zingen. Hij wedijvert niet met de instrumenten, maar geeft hun veranderingen iets duidelijks om op te reageren.
De kille klank heeft ook nadelen. De drums kunnen breekbaar en scherp overkomen. Door het gebrek aan snelle hooks kom je bovendien lastiger binnen. Afsluiter Permafrost voert dat ongemak naar een sterk einde, met een donkere sfeer die strak in de hand wordt gehouden. Secondhand Daylight past niet bij iedere stemming, maar de overtuiging werkt. Het spel is gedetailleerd zonder een technische demonstratie te worden. De sfeer komt evenzeer uit het schrijfwerk als uit de productie.
