This Nation's Saving Grace
This Nation's Saving Grace laat The Fall opvallend helder klinken zonder de band gewoner te maken. De gitaarpartijen hebben herkenbare vormen, de drums slaan stevig door en Mark E. Smith brengt zijn woorden met volledige overtuiging. Brix Smiths melodische inbreng en de productie van John Leckie geven de muziek iets directs. Dat werkt samen met het hoekige bandkarakter in plaats van het weg te halen.
Mansion zet een donker, licht psychedelisch begin neer. Daarna brengt Bombast de volle kracht van de band naar voren. De bas van Steve Hanley geeft die kracht een nuttig gevoel van beweging. De muziek kan strijdlustig klinken en toch iets duidelijks bieden om te volgen. De energie krijgt richting zonder keurig te worden.
Barmy en Gut Of The Quantifier geven de gitaren meer houvast. Hun hooks werken tegen vervormde begeleiding en harde drums in. Smiths stem voegt daar een eigen verstoring aan toe. L.A. verlegt het accent naar de synthesizer. De plaat wordt afwisselender doordat verschillende instrumenten de songs mogen sturen. Niet ieder nummer hoeft een variant op dezelfde aanval te zijn.
Paintwork is nog een geslaagde afwijking. Het semi-akoestische verloop is minder rustig dan het eerst lijkt. Onderbrekingen maken het oppervlak van de song oneffen. I Am Damo Suzuki zet bewondering voor Can om in een overtuigend eigen arrangement. De muziek blijft herkenbaar The Fall en laat tegelijk horen hoeveel de band met invloeden kan doen.
De extra songs in het cd-programma zijn minder gelijkmatig. Cruiser's Creek heeft sterke basbewegingen en genoeg energie om de lastig te volgen zang te dragen. Vixen maakt minder indruk. Smiths voordracht blijft bovendien een mogelijke drempel als je soepel, gewoon gezongen liedjes zoekt. Toch maakt de balans tussen hooks en verstoring de plaat boeiend. This Nation's Saving Grace maakt de eigenaardigheden duidelijker zonder ze weg te verklaren. De overtuiging van de band is daardoor bijzonder goed te horen.
