Hex Enduction Hour
Hex Enduction Hour maakt het ritme tot het middelpunt van het onhandelbare geluid van The Fall. Twee drummers geven de muziek bijzonder veel gewicht. De gitaren snijden door patronen heen die onder hen blijven doorlopen. Mark E. Smith spreekt, zingt en onderbreekt met een stem die zelden troost biedt. Het spel heeft genoeg richting om al die wrijving boeiend te maken in plaats van alleen maar moeilijk.
The Classical opent met rollende drums en een nadrukkelijke baslijn. Smiths voordracht verandert de druk plotseling, terwijl de band de beweging stevig vasthoudt. Jawbone and the Air-Rifle volgt met een directere, voortstuwende aanval. De groep kan ruw klinken zonder het gevoel kwijt te raken dat alle partijen aan dezelfde vaart bijdragen.
Hip Priest verlaagt het tempo en wordt dreigender. De langere ontwikkeling geeft ruimte aan spanning die in een sneller nummer zou verdwijnen. Winter (Hostel-Maxi) en Winter 2 vragen een ander soort geduld. Een herhalende basfiguur laat plaats over voor de overige instrumenten om eromheen te bewegen. Smith krijgt zo een vaste omgeving voor zijn vreemde observaties.
And This Day voert die koppigheid aan het einde verder door. De drums blijven aandringen onder orgel, gitaarruis en zang die lastig van de rest loskomt. Het nummer duurt meer dan tien minuten. De weigering om snel te ontladen is tegelijk indrukwekkend en veeleisend. De ruwe randen van de band worden hier de inhoud van de muziek.
Een uur daarvan kan vermoeiend zijn. Sommige passages voelen minder volledig uitgewerkt dan de sterkste songs. Ook laten de woorden zich vaak niet helder verklaren. Toch bestaat er geen twijfel over het eigen karakter. Hex Enduction Hour haalt zijn kracht uit herhaling, kleine veranderingen en de voortdurende wrijving tussen stem en instrumenten. De plaat vraagt aanhoudende aandacht, maar geeft die aandacht iets ongewoons en stevigs om mee aan het werk te gaan.
